در حال بارگذاری ...
صفحه اصلی  /  اخبارسایه سنگین تراژدی بر زندگی

سایه سنگین تراژدی بر زندگی | ۱۳۹۷/۲/۱۷

کرمانشاه در تاریخ 21 آبان‌ماه 96 با قدرت هفت ممیز سه دهم ریشتر لرزید. لرزیدنی که خیلی‌ها معتقدند هم از لحاظ شدت و هم از لحاظ نوع حرکت زمین در تاریخ زلزله‌های حداقل صد ساله اخیر ایران بی‌سابقه بوده است. این بی‌سابقه بودن به مسائل دیگری هم از جمله وسعت جغرافیایی زلزله، تعداد خانه‌های ویران شده و نیز مصدومان و کشته‌ها با توجه به شدت زلزله مربوط می‌شود.  
اما در این بین نام روستاهای کوییک و قلعه¬بهادری نسبت به بقیه روستاها بیشتر شنیده و دیده شد. زلزله بیشترین آسیب و تلفات را برای روستاهای 5 گانه کوییک و قلعه¬بهادری به دنبال داشت. تنها در روستای قلعه بهادری بیش از 80 درصد از خانه ها ویران شد. خرابی‌ها به قدری بود که امدادرسانی به این روستاها بیش از تصور دشوار شده بود و همین مساله وضعیت مناطق را بغرنج‌تر کرد.  
در این بین ماموستا "عظیم آزادی" علاوه بر اینکه امام جمعه بزرگترین روستای منطقه (کوئیک حسن) است و در همان منطقه هم سکونت دارد، به ‌عنوان بهورز خانه بهداشت دهستان دشت ذهاب 550 خانوار و 2024 نفر را تحت پوشش دارد، از این‌رو بهتر از هر کسی به تعداد افراد ساکن در هر روستا و خانه اشراف داشته و دارد، او با اینکه 27 نفر از اقوام دور و نزدیک خود را از دست داده بود از همان ساعات اولیه در منطقه حضور داشت. ماموستا ماجرا را چنین شرح می‌دهد که "با طلوع خورشید بسرعت سراغ شرکت ساختمان‌سازی رفتم که در نزدیکی روستایمان بود. آنها دو دستگاه بیل مکانیکی در اختیارم قرار دادند و کار آوار‌برداری آغاز شد." 
متاسفانه در زلزله کرمانشاه ۵۴۷ نفر کشته، 10 هزار نفر زخمی و حدود 70 هزار نفر بی‌خانمان شدند. بر اساس آمار منتشر شده بیشتر آمار جانباختگان مربوط به سرپل ذهاب بود که با بررسی های صورت گرفته 105 نفر از این تعداد - که بیشترشان کودک و نوجوان بودند – مربوط به ۵ روستای «کوئیک حسن، کوئیک عزیز، کوئیک محمد، کوئیک محمود و کوئیک نامدار» است.
با توجه به عمق فاجعه کمیته بحران تشکیل شد تا به گفته آقای عظیمی بتوانند سیل خروشان کمک های مردم ایران را در انبارهایی که در نظر گرفته بودند مدیریت و در میان زلزله زده‌ها توزیع کنند. "در تمام آن مدت، لحظه‌ای به خودم و اتفاقاتی که افتاده بود فکر نکردم تا اینکه وقتی بر بالای بلندی روستا ایستاده بودم، در یک آن چشمم به تپه ویرانه‌هایی افتاد که از تک¬تک خانه‌ها ساخته شده بود. تازه آن لحظه فهمیدم شب گذشته بر ما چه گذشته بود و به خاطر تاریکی محیط، عمق فاجعه را به چشم ندیده بودیم" 
بر اساس اخبار منتشر شده 3 روز بعد از حادثه هلال‌احمر توانست به این مناطق کمک رسانی کند و در تاریخ 29 آبان که مقام معظم رهبری از این مناطق بازدید داشتند بر لزوم بازسازی هر چه سریعتر بازسازی این مناطق تاکید کردند، پس از آن سپاه پاسداران برای استقرار موقت نیروهای جهادی خود را در این مناطق فعال کرد و طبق اخبار منتشر شده در خبرگزاری¬ها در اواسط دی ماه سال 93 فاز اول طرح جهادی که ساخت منازل خانواده‌های زلزله زده کوییک عزیز، توسط سردار یزدی فرمانده سپاه بزرگ تهران به بهره‌برداری رسید.  
در کنار کمک‌های سازمان‌های دولتی و نهادهای مردمی، با دستور ریاست جمهور، مسئولیت اصلی بازسازی واحدهای مسکونی مناطق زلزله زده به بنیاد مسکن محول شده است. 
اما دغدغه بازسازی خانه ها، تنها نگرانی روستائیان داغ دیده منطقه دشت ذهاب نیست. برخلاف تصور عموم، محدوده سرپل ذهاب و دشت ذهاب گرمسیر است. با نزدیک شدن به فصل گرما، تحمل گرمای تابستان آن منطقه در چادر و کانکس خارج از طاقت می باشد. علاوه بر آن، آنان با چالش های بهداشتی متعددی نیز روبرو هستند. با بروز زلزله و عدم دفع مناسب فاضلاب ها، احتمال بروز بیماری های مزمن میان انسان ها و دام ها به شدت افزایش یافته است. از اینرو برای برطرف ساختن آنها، نیاز به همراهی بسیاری از دستگاه های اجرایی با وزارت بهداشت است. 
بنیاد خیریه نوآوران سلامت از اواسط دی ۹۶ در منطقه سرپل ذهاب مستقر و آغاز به فعالیت کرد. با گذشت نزدیک به پنج ماه از حضور در منطقه، تیم خیرین نوآوران تمام تلاش خود را در زمینه ارائه خدمات رایگان در زمینه چشم پزشکی و دندان‌پزشکی برای روستاییان دشت‌ذهاب به کار بسته است. هدف از این اقدام مرهم و کمکی هر چند کوچک بر زخم عمیق مردم داغدیده بوده و امیدوارانه برای تحقق هرچه بیشتر اهداف خود گام برمی‌دارد.
تاکنون کمک های مردمی بسیار زیادی از طریق خیریه ها، افراد مشهور و هلال احمر روانه این مناطق شده است. اقدامات زیادی نیز از جانب بنیاد مسکن، وزارت بهداشت و دستگاه های اجرایی و دولتی صورت گرفته است. خانه های بسیاری در مراحل ابتدایی و میانی ساخت است و تعدادی نیز افتتاح شده است. اما با توجه به گستردگی فاجعه و آغاز فصل گرما نباید شرایط اضطراری این مناطق را فراموش کرد و لازم است با مدیریتی دقیق تر، همراهی بیشتری با مردم این مناطق صورت گیرد.